bir evin iki oglu

ev hali

2011-12-31T06:47:00.000-08:00

internetten miyazaki'nin bir çizgi filmini seyredecektik.Yusuf ne zamandır seyretmek istiyordu. Bense Latif'in korkmasından endişe ettiğim için erteliyordum.Yusuf beni "hayaletlerden neden korksun adı üzerinde hayal- et, insan hayal ettiğinden korkmaz" diye ikna etmeye çalıştı. kötü bir anneyim çünkü ikna oldum. Miyazaki'nin hayaletli, tuhaf dünyasını yansıtan filmini seyrettik. Latif sıkılınca oyuncaklarıyla falan oynadı. lakin hala vicdan azabı çekiyorum. ben bunu nasıl yedim ya? benim kelimelere zaafım olduğu için yusuf da kelimeleri böyle evirip çevirdiği için. daha doğrusu onları çıplak görüp farklı anlamlara bölebildiği için oluyor böyle.ben ingilizce öğrenirken yaşıyordum bunu. (sırt çantası backpack gibi.) insanın anadiline de böyle dışarıdan bakabilmesi beni şaşırtıyor. Latif'inse kelimelerle hala arası iyi değil. hala tam konuşamıyor. çocuklar meleki alemle alakalı şeyleri tamamen unutunca konuşabilirlermiş. ne güzel. fakat beni şaşırtan onun sabrı. yaşıtı konuşması geçiken çocuklar genelde sinirli olur. istediklerini anlatamamaları anlaşılamamak onları gerginleştirir. Latif ise anlayabilmemiz için çoğu zaman sakince heceliyor. anlayamadığımızda ise birkaç denemden sonra gülerek vazgeçiyor. "Mühim değil, halledebilirim, üzülme" diyor gülümsemesiyle. Meryem mi ne yapıyor? uzuyan dalgalı saçlarını çekelemekle, gülümsemekle, el şaklatmakla vakit geçiriyor. ilk altı ay sürekli ağlayıp gülümsemelerini şimdiye saklamış sanki...Ha unutmadan müzik başlayınca da hemen oynuyor. danstan anlamayan iki ağabeyinin, ve söz konusu kıvraklık olunca meşe ağacından beter olan anne babasının aksine bu kız nasıl böyle anlamıyorum...

sinopta öyle böyle geçen hayat

2011-12-20T06:00:00.000-08:00

2011-12-20T05:58:00.000-08:00

anne: yusuf azma-

yusuf: tek parça halindeyken ne kadar azalabilirim ki

her an yaramazlık yapabilirim

2011-12-08T15:13:00.000-08:00

okulumda oyun moyun

2011-12-08T04:27:00.000-08:00

2011-12-08T04:23:00.000-08:00

Latif'in anaokulunda her ay bir soru soruyorlar. Bu ayın sorusu aşağıda, cevabı da her şeye eyvallah, diyen oğlumdan ne beklenir

2011-12-08T04:22:00.000-08:00

yusuf "ardışık ne demek?"

Latif:" arkadaş o, arda arda"

prenses olcak

2011-12-04T01:27:00.000-08:00

Latif hala tam konuşamıyor. buynu sis" demek burnu sil demek mesela... dün de çok komik bir cümle söyledi. ben çamaşır katlarken meryemin cicili bicili bir elbisesini gösterip "beryem prenses olcak" dedi. prenses kelimesini nereden öğrendi acaba?

24 kasım

2011-11-27T05:14:00.000-08:00

her sene olduğu gibi bu sene de öğretmenler gününü unuttum. bu 24 Kasımda da oğlum öğretmenine hediye vermeyen tek çocuk olarak sınıfta kalmış. ertesi gün muhakkak bir hediye gönderiyoruz ama tabii ilk anın yerini tutmuyor. şaka şaka bal gibi de tutuyor. yusuf çok rahat bir çocuk olduğu için şu ana dek hiç problem yaşamadık. "Anne bugün öğretmenler günüydü tek ben hediye götürmedim" henüz hiç demedi. daha çok şöyle gerçekleşti dialoglar: "Oğlum bugün öğretmenler günüydü ben de hediye işini unuttum, tek sen miydin hediye götürmeyen", "Evet"," Neyse ben bir şey aldım yarın verirsin" "tamam", "sormayacak msın ne aldın diye?", "bakarım sonra"... bu sene diolog biraz farklılaştı. ""Oğlum bugün öğretmenler günüydü ben de hediye işini unuttum, tek sen miydin hediye götürmeyen", "Evet ama üzülme ben hediyemi verdim" "Ne verdin?", "Yanımda flaşım vardı, öğretmenim bendeki şarkıları size hediye etmek istiyorum, bilgisayarınıza atabilir miyim dedim, o da kabul etti. Hatta sonra onları dinleyip dans ettik" "!!!!"

yoğun istek üzerine -teyze için-

2011-11-20T09:44:00.000-08:00

bayram

2011-11-11T00:03:00.001-08:00

harika bir bayram geçirdim. kaç bayramdır bu denli keyiflisini yaşamamıştım. izmite gidiş, kurbanımızı kesişimiz, ardından adapazarına gidip teyzemleri ziyaret. köyü nasıl da özlemişim. çocuuken bir han kadar büyük bulduğum köy evi ufalmış. bebekliklerini gördüğüm çocuklar genç kız ve delikanlı oldular zaten. oğullarım bir zamanlar benim koşturduğum bahçelerde dolaştılar. dayım eskiden bizimle nasıl oyunlar oynarsa çocuklarımla da aynı şekilde oynadı. biz nasıl kıkır kıkır güldüysek onlar da güldü. teyzem arabanın arkasını kavanoz kavanoz salçalarla, kompostolarla doldurdu. lahanalar, maydonuzlar, fasulyeler, taze sütler yerleştirildi. sonra ki gün meryemle latifi ablama bırakıp istanbula kaçtık. ablamın evi o gece bayram ziyaretlerinden dolup taştı gerçi. bizim veletlerle birlikte evde on- on iki kadar çocuk vardı. bizse istanbulun tadını çıkarttık. uzun zamandır ayak basmadığım bu güzel şehirden sabah ezanında ayrıldım. yusuf da pek mutlu oldu. "doğduğum şehre geldim, doğduğum şehre geldim" diyip durdu. kedilerle oynadı, kuzeniyle kıkırdadı, eski bir arkadaşıyla bilgi,sayar oynama fırsatını buldu. dönüş yolunda da tüm sevimliliğiyle kardeşlerinin bakımına ayrdım etti. meryemi oyaladı, latife taklitler yaptı. hatta yusufu paylaşamayan latif çıngar bile çıkarttı. çok güzeldi çok...

2011-10-31T00:31:00.000-07:00

latifin kreşe başlamısını istemiyordum. yusufu erken başlatmak hem onu hem de beni yormuştu. fakat bıdık evde sıkılmaya başladı. televizyon bağımlısı oldu. sonunda pes ettim ve evimizin yakınındaki bir kreşe onunla keşfe gittik. Latif uyumulu davranıp etkinliklerin hepsine katılınca haftada bir gün için gittiğimiz kreş haftanın beş yarım günü olarak hayatımıza girdi. bugün üçüncü gün. sabahtan öğleye kadar gidiyor latif bey. işin tuhafı buna Yusuf da çok sevindi, kardeşi okula başlayacağı yeni şeyler öğreneceği için tüm gün şarkı söyleyip durdu. hatta pazar gününkü veli toplatısına benimle gelip okulu görmek istedi - ki o hafta sonu evden vinçle çıkartılan bir çocuktur- okulu beğendi sınıfları teftiş etti, eve velinin doldurması için gönderilen formu birlikte doldurmayı teklif etti. latifse oyun hamurlarıyla, kes yapıştırma yapmakla, oyunlar oynamakla çok mutlu görünüyor. öğlen onu alamaya gittiğimde gelmek istemiyor. gerçi bu ilk günler bakalım aynı muhabbet devam edecek mi?

2011-10-27T00:15:00.001-07:00

baba kızını şöyle sever

- sen keyif verici bir madde misin?

töpek - denyiz

2011-10-26T23:59:00.000-07:00

2011-10-23T12:30:00.000-07:00

hafta sonu şelale keşfettik. arabamızla felaket yollardan tıngır mıngır giderek sonunda bulduk şelaleleri. emziğimizi evde unutunca meryem hanım intikamını pek feci aldı. zaten araba seyahatlerini sevmiyor. düşünün halimizi... sonunda fotoğraflardaki o müthiş yere vardık. dağları tepeleri yürüyerek tırmanma imkanımız olsaydı başka şelalelerle de karşılaşacaktık ama bir elimizde kıızımız diğerinde oğlumuz olunca bulduğumuzla yetindik.- yusuf bu işe çok bozuldu gerçi aman ne surat astı. başka gruplar güle oynaya tepelere tırmandıkça afakanlar geçirdi- orada taze üzüm suları satan teyzeler bize yazın cafcaflı zamanlarında gezmeye gelmemizi tavsiye ettiler. gideceğiz inşallah aklımıza koyduk. en üstteki fotoğrafta bizim balkonumuzun manzarası, gerçi biraz zoomlu hali ama olsun. haa altta bir yerde de at kuyruklu resmi var Meryemin.ne şirin değil mi?

2011-10-23T12:22:00.000-07:00

üç çocuk

2011-10-17T00:13:00.000-07:00

hala üç çocuk annesi olduğuma inanamıyorum. mesela camdan dışarıya bakarken, eski albümleri karıştırırken, liseden bir arkadaşla face de karşılaştığımızda yıllar geriye doğru koşuyor. tuhaf. Rabbime çok şükrediyorum, harika üç evladım var. hem de hala üç çocuk annesi olmadığım, çocuk kaldığım anlar var.

yeni haller

2011-10-16T09:55:00.000-07:00

yusuf yeni okulunu çok sevdi öğretmenini de... hayatta düzelmez dediğim yazısı bir haftada inci gibi oldu. inanılır gibi değil. tek sorun sınıftaki diğer erkekler gibi futbolu iyi oynayamaması. sanırım bu babasının futbola hiç pirim vermemesiyle alakalı.

latif yeni evimizi hiç yadırgamadı. sadece eski banyomuzdaki kocaman küveti özlüyor. oradaki abisiyle saatlerce suyla oynama keyfini bu küçük duşa kabine taşıyamadı tabi

meryem sürekli yerde, ama hala kaloriferlerimiz yanmıyor. merkezi ısıtma sistemimiz işi çok ağırdan aldı. biz de ufomuzu kurduk. kızımız sürekli gülüyor ve eline geçirdiği elmaları kemirerek damaklarını kaşıyor. saçlarının taranırken da acayip uslu. başı kaşınıyor böylece

abi- kız kardeş- ortanca

2011-10-16T09:51:00.000-07:00

yüzü gözü çikolata hanım

2011-10-16T09:50:00.000-07:00

işte yeni evimiz ve kıyak oğlumuz

2011-10-16T09:49:00.000-07:00

Sinop

2011-10-08T06:11:00.000-07:00

Sinop'a taşındık. bir hafta içinde kitaplar kolilendi, koltukların yüzleri değiştirildi, halılar yıkama fabrikasına gönderildi, tüller temizlenip ütülendi, gardrop söküldü, Ankaranın salkım söğüt ağaçlarıyla vedalaşıldı. Zübeyda ablama sarınıldı ve yola çıkıldı. şimdi sinoptayım. Ankaradan sonra buraya alışıp alışamadığımı soranlar oluyor. Alışmak mı?

yolu uzun seneler çok sapa olduğundan unutulmuş bir şehir burası. doğudaki şehirlerden bile geriymiş. düşünün lc waikiki bile bu sene açılmış. büyük alışverişmerkezleri yok, insanlar koşturmuyor, güvenlik hat safada... insanlar arabalarının evlerinin camlarını açık bırakıyorlar. böyle bir güzellik nerede bulunur? şehrin yürüyerek yirmi dakika uzaklığındaki evlere şehir dışı diyorlar ve buralarda inekler dolaşıyor. her evden denizi görmek müümkün neredeyse. çocuklarıma kendi çocukluğumdakinden bile daha temiz bir şehir bulduğuma inanamıyorum. çocuklar mı? eh keyfileri çok gıcır.

latif de küçüktü

2011-08-04T23:54:00.000-07:00

yusuf küçüktü

2011-08-04T23:52:00.000-07:00

jazzz

2011-08-04T01:11:00.002-07:00

ben her müziği dinlerim. ne koysan teybe kulaklarıma şahane! türk sanat müziği, metal,enstrumantel, arabesk, tasavvuf, vs. vs. gönlüme hitap etmeyen iki çeşit müzik var. Taverna ve de Jazz. İnanamıyorum ama Yusuf jazz seviyor. Bana Jazz cdleri aldırmaya falan çalışıyor. sanırım kulaklığın zamanı geldi.

2011-08-04T01:11:00.001-07:00

- yusuf orucunu babana satsana?

- olmaz tüm sevabı benim

latif'in günlük programı

2011-08-03T08:15:00.000-07:00

1- kahvaltıda masanın üzerinde duran mayonez keççap masaya, balkona, iste başa sıkılır

2- banyoyada keççaplardan temzilenirken küvete elmalı şampuanlar dökülür

3- ağabey yusufun sulu boyaları saklanıldığı dolaptan bulunup çıkarılır, kız kardeşin yüzü boyanır, kahverengi boya çıkartılıp kız kardeşin ağzına tıkılır ama yediremden eylem fark edilir.

4- gizlice alınan tuz dökülerek şeritler halinde yollar yapılır

5-kumanda yere atılarak parçalanır

6- eleğin telleri itinayla sökülür

saat 18. 20 itibariyle bu günlük yapılanlar bu kadardır

2011-07-27T12:41:00.000-07:00

:(

2011-07-27T12:39:00.000-07:00

çocuklar bilgisayarda vahşi oyunlar oynadıkça, savaş filmleri seyrettikçe korkak ve pimpirikli oluyorlar. ölen insanları, kanı, parçalanmış organları görmek ölüm hakkında tuhaf bir bakış açısı oluşturuyor onlarda. ben çocukken ikinci dünya savaşı esnasında ormana saklanmış ve yıllarca orada yaşamış bir adam bulunmuştu. yüzünü unutamıyorum. savaşın hala devam ettiğini sanıyordu. kameraya bakışı tam bir felaketti.
çocuklarımı "vahşi eğlenceden" uzak tutmaya çalışıyorum. Kırk yıl boyunca ormanda saklanan o adamın gördüğü her şey, "eğlence kazanında" kaynatıp çocuklarımın gözlerinden içeriye dökülmesini istemiyorum.

kelimeler

2011-07-26T15:27:00.000-07:00

yusuf beş yaşındayken gezdiğimiz bir resim sergisi için "resim tarlası" çok güzel demişti. kelimelerin çocuklarla tuhaf bir ilişkisi var. Latif de melodili konuşmayı seviyor. ağzının içinde müzik kutusu var sanki. eski bazı dinlerde çocukların bir odaya kapatılıp hiç kimseyle görüşmesine ve konuşmasına izin verilmezse sonunda Tanrının dilini bulacağına inanılırmış. Karanlık bir odaya kapatılan ve asla bir kelime duymayan çocukların saf olan kelimeleri yakalayacağına inanıyormuş kahinler. kibirli bir davranış değil mi? diğer tüm lisanları insanlar üretmiş gibi. İnsanların meşguliyetleri olmalı. olmazsa tuhaf fikirler icat ediyorlar.

Meryem bu arada emeklemeye başladı. her şeyi erkenden yapıyor. hep acelesi var. Ağlamasında, yemek yiyişinde, gülümsemesinde...Sanırım erkenden de konuşacak. Annesi ise çok yorgun. Aslında zihni yorgun. hani yeni alınan ayakkabıların içinden kağıtlar çıkar ya. işte tam ona benziyorum. zihnimin için eski gazete kağıtlarıyla dolu.

yaşlı amca

2011-07-14T14:50:00.000-07:00

tatilden erkenden döndük. sonra da meryeme aşı yaptırdık. aşı dönüşü canımız gazoz istedi. biz ailece gazozcuyuzdur. öyle kola fanta sökmez bize. bim'e daldık. kasada sırada beklerken yaşlı bir amca kasiyer kıza dert anlatmaya çalışıyordu:" ben bunlardan dört tane almak istemiyorum bana bir tane lazım" kalem pil. tezgahtar kız kalem pillerin tek satılmadığını, diğerlerinin de gün gelip işe yarayabileceğini anlatmaya çalışıyordu. amca ise ısrarlıydı. bimdeki kasa kuyruğu uzamaya başladı.

eskiden bu amcalardan teyzelerden daha sık görürdüm. bakkallar marketlere transfer olduklarında sayıları daha çoktu. her şeyi tek tek almak istiyorlar, malların barkotlarına rağmen pazarlık yapmaya çalışıyorlar, düzeni bozuyorlardı. hepsine sinir oluyordum. şimdi olmuyorum. öyle azaldılar ki...iktisat devrinden kalan, avuçç avuç tüketmeye alışık olmayan yaşlılar onlar. sadece bir kalem pile ihtiyacı varsa dört tane birden almak istemeyen adamlar yahut kadınlar. benim çocuklarım öyle yaşlılar göremeyecekler hayatlarında. sanırım yani...

REKLAMLIK

2011-07-10T13:32:00.000-07:00

annemin sözüdür bu. bebekler çok ağlarsa "reklamlık" der. yani bebek seni başkalarına reklam ediyor, bir nevi tanıtıyor. "şu çokkk ağlayan bebeğin annesi değil mi bu?" hah işte biz o olduk. önce pansiyonun balkonunda otururken yan balkondan bir baş uzandı. "hasta mı çocuk, sürekli ağlayınca bir zoru var diye düşündük. ablam sorma ayıp olur dedi ama ben artık dayanamadım" sonra pansiyonun bahçesinde çevirenler: "acaba başına güneş mi geçti, sıcak deniz mi çarptı, ya demek henüz denize bile sokmadınız öyle mi?" sonra denizde yüzerken kıstıranlar: "ay siz o ferah pansiyondaki sürekli ağlayan bebeğin annesi misiniz?" ardından üzülenler: "yok canım rahatsız olmuyoruz, size üzülüyoruz yazık,demek huyu öyle" "nasıl tahammül ediyorsun, evlat tabii, hep mi böyle" bunlar iyi niyet cümleleri fakat kimileri çocuğu bakamadığımı muhakkak bir şeyi es geçtiğimi düşünüyor, hem de önden iki çocuk büyütmüş olmama rağmen işte onlar adamı helak ediyor: "bak sen anlamıyorsundur, her tahlili yaptırdın mı? belki aç çocuk, belki çok tok..." aslında tatili bitirmemiz lazım. ben hayli yıprandım. bugün etraftaki uslu çocukları süzüp süzüp kendime acırken denizde bir kadın gördüm. benden büyüktü hatta hayli. sanırım on yaş vardır aramızda, tek çocuğu vardı. o da on beş yaşlarındadır. bir kız. sürekli gülümsüyor. öyle mutlu ki... annesi ya onu yüzdürüyor ya yediriyor, ya dolaştırıyor. tabii tahmin ettiniz özürlü bir çocuk. o anneyi öpesim geldi. hayatımda bu kadar mutlu bir zihin özürlü çocuk görmedim. şikayet etme ayşe dedim kendime. asla etme, şükür et kız

sünnet cemiyeti

2011-07-08T23:28:00.000-07:00

Ankaradaki sünnetimizden bir hafta sonra İzmitte çocuklar için bir sünnet cemiyeti tertip ettik. önce küçük bir şeye niyet ettiysek de sonra iş büyüdü. hatta ben topuklu ayakkabı bile giydim o derece yani. validemin alt katı boş olduğu için oraya erkekleri aldık hanımlar üst kattaydı. okunan kuranın üst kattada duyulabilmesi için camiden hopörlor kiralamak istedik- usul böyleymiş haberiniz olsun- fakat ne izmitte, ne adapazarında, hatta gölcükte o pazar günü hopörlor bulamadık. herkesin cemiyeti varmış meğer ve millet haftalar önce işini ayarlamış. tam vazgeçecektik ki, aklımıza düğünler de çalan müzisyenler geldi. biraz tuzlu da olsa amcalar koca kolanları eve bağladılar. bizim minik hopörlor yerine cıslak cıslak bağlantılarımız oldu anlayacağınız. neyse kuranlar okundu dualar edildi yemekler yenildi sonra da palyaçomuz geldi. alt katta çocukları çoşturdu. validemin o esnada kiracı olmaması iyi oldu yani. sünnet süslerini arasında bir parti yaptı veletler.
iki gün sonra ise bize müsaade acayip yorulduk tatile kaçalım dedik. yalova fıstıklıda pansiyon kiraladık. ben yemek yapıp ıslakları kurutup, kumlu odamızı temizleyip çocuklara bakmaktan dinlendim mi acaba? eh... herkesin denizi terk ettiği akşamüstünde ancak fırsat bulup buz gibi suda yüzdüğüm zamanlar evet... ama tek başıma, bu pek yabana atılır şey değil. yalnız hastalıklar peşimizi bırakmadı. Allah'a şükür tabii ufak şeyler. önce meryem düştü onun için merkeze taşındık. geldiğimiz üç gün oluyor ama bu sabah da latif şiş güzlerle uyandı. uyanır uyanmaz ilk dediği şey "denize denize"oldu. fakat babasıyla şimdi doktora gittiler. sanırım denizden mikrop kaptı. belkide bugün döneriz. o zaman bol bol da fotoğraf yüklerim

sünnet devam

2011-06-29T08:06:00.000-07:00

evde bir kız evladı varsa o büyümeden ağabeylerini sünnet ettirmenizi tavsiye ederim. zira evde üryan dolaşan ağabeylerini seyretmesi pek de hoş olmayacaktır. bu noktada akıllılık ettik sanırım. sünnet öncesi Hacı Bayram Veli ziyaretimizden görüntüler var fotolarda. ( yusufun şehzade kıyafetinin altındaki spor ayakkabılara dikkat! aslında kıyafetin çarıkları vardı ama sünnet öncesi kayıp kaza geçirmelerinden korktum) bu arada iki buçuk yaşındaki latifin göbeğini de bu ziyaret esnasında türbenin yanındaki ağacın dibine gömdüm. latifin doğumuna giderken hacı bayram veliye uğramış dua etmiş, göbeğini düşünce buraya gömmeye karar vermiştim. ancak nasip oldu. buzlukta meryemin göbeği hala duruyor. onu başka bir yere gömmeğe niyet etmiştik de... yusufun ki mi nerede? eyüp sultanda. çok hoş bir zatın kabrinin toprakları arasında...

meryem

2011-06-29T08:03:00.000-07:00

sünnet öncesi ve sonrası meryem görüntüleri. benim ona seslenişimle: merhem

sünnet

2011-06-29T07:01:00.000-07:00

gözümüzü kararttık oğullarımızı sünnet yaptık. yusuf pek cesurdu. masaya kendi yattı, lokal anestezi de gıkı çıkmadı. işlem esnasında da. latif'se yaygarayı bastı. cır cır cır. evde de hummalı bir dönem başladı böylece. fakat eve geçmeden sünnet esnasında otuzlu yaşlardaki doktorun anlatttıklarını yazmazsam ölürüm.:)oğullarım için ağlarken birden güldürüverdi beni.diyolok şöyle:
1. doktor: sen ne yaptın çocukların sünnet işini
2. doktor: şimdi benim iki oğlan vardı ya tam onları sünnet edeceğiz, hanım dedi ki hamileyim. ben de dedim ki hayırlı olsun ne güzel, bunun cinsiyeti de belli olsun öyle yapalım sünneti. hanım yok dedi içime doğuyor bu kız biz yaapalım. yaptık ama bebek oğlan geldi. tam onu sünnet edeceğiz hanım dedi ki hamileyim, eh dedik ne güzel hayırlı olsun. ben yine bekleyelim dedim o yok bu sefer kesin kız dedi. yaptık sünnneti o da erkek geldi.
(adama iyice baktım doğulu mu diye, yok ne aksan ne tip...)
fotolarda babaannemizi ve dedemizi görüyoeuz bu arada

2011-06-29T06:58:00.000-07:00

ankaradaki türkçe olimpiyatlarından bir çerçeve: millet bosna, sırbistan civarındaki stantları dolaşıp: "Hatçe bak ne güzel kızlar, bizim oğlanlara da böyle buluversek de evleniverseler" "Ne güzel ya, sarışın cam gibi gözlüler gı" muhabbeti yapılırken. biz de boş geçmedik tabii

okul bitti

2011-06-29T06:55:00.000-07:00

karnemizi aldık, beşlerle beş taş oynadık. eh güzel karneydi ya ne yapacaktık yani. latif de resimde görüldüğü gibi okul havasına girmiş durumda. yusufta öğretmeniyle. sanki akrabalar değil mi?

manzara

2011-06-28T10:03:00.000-07:00

doğum günü resimlerini koymayı unuttum, ben de size ankaranın en güzel yerinin resmini koyayım dedim. yani evimin balkonunun. resimdekiler: bir adet sevimli dede, bir adet afacan latif

doğum günü

2011-05-30T03:26:00.000-07:00

dün yusufun doğum günüydü. dokuz yaşında artık... istanbulda otururken 29 mayısta yapılan fetih kutlamalarını ona göstererek "bak herkes senin doğum gününü kutluyor, havai fişekler de senin için atılıyor" derdim. çok keyif alırdı. doğum günümüz oldukca cafcaflıydı aslında. saat kaçta yatarsa yatsın sabah altıda uyanan oğlumuz latifle erkenden uyandık. biraz çizgi film kahvaltı derken çıkarttığımız seslerden alt komşu rahatsız olup sürekli duvara vurunca komşumuzun pazar keyfine turp sıkmayalım deyip meryemi de alıp sabah sabah sokaklara çıktık. bir sokak köpeği bizi uzun süre takip edip oyunlar oynadı. herhalde daha önce evcildi ve bakılamayıp sokağa atılmıştı. üç çocukla zaten kalabalık olduğumuzu kendisini alıp besleyemiyeceğimizi söyledim ona. hem zaten apartmanda yaşıyorduk. işin fena tarafı ben de köpeklerden pek hazetmiyordum. neyse bir iki saat sonra eve döndük. alt komşumuz balkonunu temizliyordu. eh uyanmışlar deyip eve geçtik. bu arada yusuf hala rahmetli babamın ona aldığı bisikleti kullanıyordu. halbuki kuzeni melek ona kocaman bir bisiklet hediye etmişti ( okulda dereceye girip girip bisiklet kazanıyordu da) fakat bizimki binmeye cesaret edemiyordu. sitede arkadaşlarının yanında düşüp rezil olurum diye de bir türlü binemiyordu. o işi de hallettik. bisikleti alıp başka yerde bir iki binndirdik yusufu, böylece doğum gününde yeni bisiikletiyle hava atabildi. sonra pasta falan yedik. hediye olarak aldığımız çalışma masasını akrabalara telefonda "bana dolap aldılar" diye anlatmasına güldük, falan filan. resimler sonra

teyte

2011-05-27T11:01:00.000-07:00

latif hem babaannesine hem de anaannesine "teyte" diyor. teyteeeee... acaba nerede hata yapıyor ki hep düzeltiyorlar

yusufun mahalle çetesi

2011-05-27T10:57:00.000-07:00

kardeşimi uyandırmadan şuraya kıvrılma ve sevme

2011-05-27T10:54:00.000-07:00

park görüntüleri

2011-05-27T10:51:00.001-07:00

meryem

2011-05-27T10:26:00.000-07:00

meryem'in uykuya dalması tam bir problem. fakat yazla birlikte balkonumuzdaki salıncakı keşfettik. balkonun camekanını hafifçe açıp "sanki dışarıdayız bu da hamak kızım" havasını katınca bizim minik daha rahat uykuya geçer oldu. evdeki park yatağın, sallanan beşiğin, ayakta sallamanın işe yaramazlığı da böylece daha belirginleşti. ha bu arada anaannenin okuduğu 41 çörekötunu geçen gün meryemin üzerinden çıkarıp kendine takan oğlum yusufun "nasıl oldum komik di mi?" bizi gülmekten bayıltmasını da aklıma gelmişken yazayım. bu arada sitenin ismini ne olarak değiştirsek ya

piknik

2011-05-27T10:06:00.000-07:00

bugün yusuf okulla pikniğe gitti. dün piknikte istediği pastayı yapmak için debelenirken yusufun yeni istekleriyle karşılaştım. koşturduğumu her şeye yetişmeye çalıştığımı kelimelerle anlatamadığımı fark edince, tecrübe etmesini istedim. bak her gün annen nelerle uğraşıyor anla diye önüne kurabiye kalıntıları olan üç fırın tepsisini koyup, hadi yıka dedim. önce o "hayatımda hiç bulaşık yıkamadım" dedi. ben de "ben de hiç yıkamamıştım ama sonra yıkadım" diyerek, ve nasıl yıkayacağını tarif ederek onu işe koştum. bulaşıkların köpüklü banyolar yaptıklarını hayal ederek işe başladı. hatta bir su bardağını yıkarken " Anne bu işi ilk kez yapmama rağmen senden iyiyim" bile dedi.

latif

2011-05-27T09:51:00.000-07:00

latif kız kardeşini severken sanki aralarında iki yaş yokmuş da kocaman yıllar varmış gibi davranıyor. merhametle elini tutup saçlarını okşuyor. bir kere turşu yediğinde ağzı yandığı için babasını turşu yerken görünce ona suyu uzatıyor. kendisine abur cubur verince sevinçle diğer elini uzatıp "abi" diyerek onun da payını istiyor ve koşarak abisine götürüyor. yusuf onun söz dinlediğini keşfettiğinden beri çöplerini ona verip "hadi bunu çöpe at" "hadi oyuncakları topla" gibi vazifeler veriyor. latif insanlara sarılmayı, müzik duyunca heyecanlanıp ellerini çırpmayı seviyor. balık yağının tadını,çizgi filmi, parkta oynamayı, parktaki çocuklara "arkadaş" deyip oyuncaklarını paylaşmayı seviyor. yaşlılara bayılıyor. dedesiyle oynamayı çok seviyor. kuşlara ekmek atan bir yaşlı görünce (burada hep görüyoruz, batıkent yaşlı amca ve kuş birlikteliği) yanına gidip ondan avcunu uzatarak ekmek istiyor ve kuşlara atıyor. burnu çok hassas bir yere çarpınca hemen kanıyor. köpek görünce "hav hav" deyip kovalıyor. pazara gidince tezgahtarların kendine "sarı çocuk al bakalım bunu" diye ikram ettiği her şeyi alıp yemeğe bayılıyor. "gitme bizi bekle" deyince durup bekliyor. koşmayı, kucakta oturmayı, abisinin okuma kitaplarının resimlerine bakmayı, kalemle bir şeyler çiziktirip aferin almayı seviyor. sanırım Ahmet ve Latif isminde müthiş bir uyum ve sakinlik var. çocuklarınızın adını gönül rahatlığıyla Ahmet Latif koyabilirsiniz. yok ben macera severim çocuk dediğin bana her gün ayrı bir heyecan ve tecrübe yaşatmalı diyorsanız, Yusuf ismi tam size göre...

bu aralar

2011-05-27T09:48:00.000-07:00

yusuf'un bu araları: sınıfta öğrendiği alengirli lafları evde söylemek.

latif'in bu araları: kütüphanedeki kitapları hızlı hızlı aşağı indirmek

meryem'in bu araları: yerde ağlamak kucakta gülmek

2011-05-27T09:41:00.000-07:00

ankaraya herkesin muhakkak yolu düşer. tayin, sınav, iş için bürokratik başvurular vs. yolu düşen arkadaşları, akrabaları evimizde ağırlamak hoş tabii. gelenlerin ilk görmek istedikleri yerlerden biri de anıtkabir oluyor. böylece biz de adım adım öğrendiğimiz anıtkabir müzesini sevdiklerimize gezdiriyoruz. en son babaannemizi ve dedemizi gezdirdik. yusuf okul gezileri sebebiylede senede bir kez gittiği anıtkabiri artık bir rehber ustalığıyla gelenlere tanıtıyor. "bu Atatürkün bastonu, içinde silah gizli silahlı baston, bunlar kitapları, kitaplarının üzerindeki kendi notları..." latif isedefalarca gittiğimiz anıtkabiri yeni algılamaya başladı. oradaki askerler ve onların rap rap diye yürüyerek yaptığı nobet değişimi kuşkusuz favorisi oldu. evde o günden beri bacaklarını aça aça asker yürüyüşü yapıyor. meryemse adeti üzerine sürekli ağladı. hatta şimdi de ağlıyor

2011-05-15T12:48:00.000-07:00

evimiz çok şenlikli, bu aralar babaaanne ve dedemizin yanında bakinin teyzesi ve oğlu onur da bizimle birlikte. onur sevmeyi ve sevgiye karşılık vermeyi çok iyi biliyor. zekanın pek de matah bir şey olmadığını onunla yeniden keşfettim. latifle sabırla tüm gün oyun oynayan onur yusufa da "farklı" olana saygıyı öğretti. aklı üç dört yaşında bir çocuğunkiyle aynı olan onur bize kocaman kalbini gösterdi.

2011-05-15T12:47:00.000-07:00

yusuf: ben büyüyünce senin gibi traş olmayacağım, ustura yüzümü kanatabilir
baba: peki nasıl traş olacaksın
yusuf: önce sakallarımı uzatacağım sonra makasla keseceğim

pijamalarımı giydim ama uyumayacağım işte

2011-05-02T13:51:00.000-07:00

koşarken düşülür

2011-05-02T13:46:00.000-07:00

tipik bir yusuf manzarası, yusuf yerde... o kadar koşuyor ve düşüyor ki anlatamam. bazen de zıplıyor tabii. daha dün gittiğimiz özel hastahanenin bankosunun önünde öyle bir zıpladı ki bakonun arkasında bilgisayarının başında sakin sakin çalışan görevli hızla ayağa kalktı. çünkü oğlum az kalsın benim yanımdan bankonun diğer tarafındaki o görevlinin yanına zıplayarak geçiyordu. neyseki o kadar zıplayamadı, bankoya toslamakla yetindi

üçü bir arada ve ninni robot adamlar

2011-05-02T13:40:00.000-07:00

ağlıya ağlıya büyüyeceğim

2011-05-02T09:55:00.000-07:00

meryem dört kilo doğdu fakat sonra hızla yavaşladı. çok ağlayıp az uyuduğu için kilo almamış olabilir mi dedim? doktor endişelenmeyin anne sütüne devam dedi. yine de kontrol edelim eklere de başlayabiliriz. de dedi. umarım başlamayız. şu altı ayı sadece anne sütüyle geçirsek ne iyi olur.

2011-05-02T09:45:00.000-07:00

yusufun sınıfındaki tüm erkek çocuklarının facebooku varmış. erkek çocuklar ve bilgisayar. siz kendi çocuklarınıza belli şeyleri yasaklasanız da bu sefer onu başkalarının yaşamına ağzı bir karış açık seyrederken buluyorsunuz. sonunda biz de açtık ama temkinliyiz. arkadaşlarını paylaşılan görüntüleri sürekli inceliyoruz. gerçi ankarada yaşamak çocukların teknolojle ilişkilerine turp sıkıyor. bu yönden şanslıyız. istanbulun aksine burada sokak cok canlı bir biçimde hayatta. dev parklar güvenli siteler de cabası. bizim sitemizde o güvenli olanlardan. çocuklar akşam ona kadar dışarıda oyun oynuyor ve bisiklete biniyor. inanılır gibi değil. ben bile çocukken böyle güvenli bir ortamda yaşamadım. (sokakta öyle az oynadım ki) mesela geçenlerde sitenin çocukları (azcık da gençleri) dışarıda mangal keyfi yaptılar. evden herkes bir şeyler getirdi (sucuk salam domates biber biz de topitop gönderdik) tüm çocuklar eve keyifle döndü. yusuf da oldukça mutluydu. İstanbulda çok pahalıya mal olacak, sokakta oyun, güvenli komşular vs. gibi özellikleri ankara bedavadan sunuyor. yusuf bu sebeple ankarada yaşamamızı istanbula dönmememizi istiyor. ama anne ve babasının hayallerine de pek müdahale etmiyor. ne yapsın.

anı

2011-05-02T09:35:00.000-07:00

bu da kış anımız. yaz anımız da olacak inşaallah. sünnetle alakalı olmasını temenni ediyoruz. yusufun zihninde sünnetin tellenip budaklanmaması için bayağı gayret sarfettik. en büyük gayret bu konu akrabaların yanında açılınca hızlıca kapatmak olarak gerçekleşti. yaşını başını almış amcalar nedense erkek çocuklarını sünnet hakkında korkutmaya bayılıyor. çok ilginç. hatta komik. kocaman adamlar bir zamanlar tırstıkları mevzuda erkek çocuklarının yaşadığı tedirginliği görmeye mest oluyorlar. ama ben buna pek papuç bırakmıyorum. sünnet deyince aklıma geldi. geçen yusufun okul kütüphanesinden aldığı "kızlar sünnet olur mu?" kitabı çok keyifliydi. başlık beni önce korkutsa da hikayeyi oğlumla çok keyifli bulduk. mavisel yenerin. tavsiye ederim. zıpır bir kız, erkekler sünnet olurken kazandığı hakları neden kendisinin elde edemediğini soruyordu. ata binmek üsülü püslü giyinmek, davul zurna eşliğinde ortalarda dolaşmak... bunun için evlenmeyi beklemek zorunda mıydı yani? o zaman onunda kolunu azıcık kessinlerdi. değil mi?

emzik-i terk

2011-05-02T09:23:00.000-07:00

geçen hafta latifin emziklerini bulamadık. evdeki beş emzik bir yerlere saklandı. o gece Latif'i uyutmak kabus oldu. ertesi gün de bulunamayınca öğlen uykumuzda da isyanlar yaşadık. daha sonra emzikleri bulduk ama vermeme kararı aldık.çok büyük bir karardı inanın. iki kere uyuduysa sonra da uuyabilirdi değil mi? kendimizi emzik konusunda birkaç arpa boyu yol gitmiş gibi hissettik anne baba olarak.bu zor kararı almamızdaki en büyük sebep latifin emziklerini bulduğu her pis köşeye sürmesi ve ağzına öyle koymasıydı.pis yer bulamazsa saçlarına sürüyordu. tüm saçların arasında seyahat eden emzik ağza cok diye giriveriyordu. mücadelemiz hala sürüyor. geceleri sık sık uyanıp yanımıza geliyor latif. tekrar uyutmak, onun gürültüsünden uyanan meryemi yeniden uyutmak zor oluyor tabii. latifse eski resimlerine bakıp iç geçiriyor. bilgisayardaki resimlere bakıp "abi (yusuf)agu (meryem) gay gay (emzik) diyerek fotoğrafları yorumluyor. kendisini sürekli es geçip ağzındaki emziğe yönelmesi çok dertli bir hava katıyor oğluma.

2011-05-02T09:13:00.000-07:00

bir ay kadar önce yok yok iki ay,yatılı misafirlerimiz gelmişti. hem yusufun hem de latifin yaşıtı oğulları olması onları beş yıldızlı misafir konumuna yükseltiyor. kendileri de biricik ama çocukların arkadaşlığını görmek daha keyif vericiydi. eskiden annemlere gelen yatalı misafirlerin çocuklarıyla biz de böyle azardık.toplanmamış yorganların üzerinde zıplamak,sohbet etmek, çizgi film seyretmek, koşturmak...tabi anıtkabirde askeri taklit etme oyunumuz olmuyordu.

2011-05-02T09:09:00.000-07:00

annemi anlıyorum artık. yağmur yağınca kefyimce ıslanabilmek için sokağa kaçardım. nasıl sinirlenirdi. bu keyfi bana çok gördüğüne inanırdım o zaman. yusufta benim çocukluğumdaki gibi düşünüyor sanırım. çok sinirli. halbuki o başını akan bir oluğun altına sokmayı hayal ediyordu.

zihin

2011-05-02T08:51:00.000-07:00

uzun zamandır okumak istediğim bir iki kitap var. o kitaplardan müthiş keyif alacağımı düşünüyorum. Fakat okumuyorum neden mi? zihnimin onları anlayabilecek hale gelmesini bekliyorum. evde sürekli bir çocuk sesi var. ağlamalar, bağırmalar, itiraz etmeler. elime kitabı alınca "bu kafayla okunmaz" deyip vazgeçiyorum. bügün gidişata dur dedim. zira meryemin gaz sebebiyle sürekli ağlamasının, latifin sevindiğinde yahut üzüldüğünde çığlık atmasının, yusufun kıskançlık belası yüzünden homurdanmasının sonunun gelmesini beklememeliyim. elimle meryemin beşiğini,ayağımla da latifi sallarken kitaplardan birine başladım. televizyon gürültüsünden bunalan zihnim lezzetli bir av bulmuş gibi kitaba yumuldu. gerçi ancak on beş yirmi dakika, sonra yine çocuklar sebebiyle ara vermem gerekti. hava da güzel artık. baharın camımıza üflediği kuşları görebiliyorum. dışarıya ailecek çıkabiliriz. latif dışarısını çok seviyor söyleyebildiği on, on beş kelimeden biri de palto. aslında tam da telaffuz edemiyor bu kelimeyi "Pato pato" diye sevimlice yuvarlıyor harfleri.bunu söylerken dışarıya çıkacağı için de içi içine sığmıyor. gülümsemesi suratının tamamını kaplıyor

2011-04-30T12:35:00.000-07:00

yasağın kalkışını görsel şekilde kutlayalım

2011-04-30T12:33:00.000-07:00

olaylar molaylar

2011-02-24T00:11:00.000-08:00

1- geçen gün yusufa ocağı yakmasını söyledim- ellerim açma hamuruyla hemhaldi- daha önce hiç yakmadığı içinn endişe etti. etti. etti. ama nihayet yaktı. sonra başarısından pek memnun oldu. o kibriti saklamak istedi. ben müsaade etmeyince yanmış yerini kalem olarak kullandı.
2- meryem yavaş yavaş gülümsemeye başladı. bize değil tabii. öyle duvara dikip gözlerini gülüüyor. melekler bizden daha eğlenceli tabii,
3- bir mucize oldu az önce balkkonda oyuncaklarıyla oynayan latif kendi kendine uuykuya daldı. saatlerce uğraştırmadan. maşallah maşallah.
4- resimler için yiğenim melek'e yeniden teşekkürler- hani şu on numara olan kız-

2011-02-13T08:16:00.000-08:00

2011-02-13T08:14:00.002-08:00

2011-02-13T08:14:00.001-08:00

2011-02-13T08:13:00.000-08:00

2011-02-13T08:12:00.000-08:00

sulu beyin

2011-02-06T07:18:00.001-08:00

teşekkür etmeliyim. kime mi? mesela her akşam cep telefonuyla çektiği fotoğrafları üşenmeyip bloğumuza yükleyen yiğenim Melek'e - kendisi on numara kızdır- zira ben nete bile giremiyorum. ama bunu yazmam gerekiyordu. yazayım ki düşmez kalkmaz bir Allahtır sözünü insanlara söyleteyim. bu sabah alışverişe gittik. uzun zamandan sonra ilk kez bir alışveriş merkezindeydim. hem de ma aile. anne baba ve üç tıfıl. Latif'e bilinmeyen bir kudret geldi latif çarpı üç kuvvetine bürünüp sağa sola saldırmaya başladı. kızımız bebek olduğunu yusufumuz da henüz büyümediğini yaramazlıklarıyla ispat etti. insanlar bize mağaradan çıkmışız gibi bakıyordu. ilkel aile. bir sürü çocuk. aaa hem de durmuyorlar bir oradalar bir buradalar. anneleri de "durun" diye cıyaklıyor. neyse bir ara eline bir sürü uhu almış latife "hayır onları almıyoruz yerine bırak anneciğim" derken sevgili zevcemin bana tuhaf tuhaf baktığını gördüm. kadının teki de başımda şaşkınlık ve kızgınlık arası bir yüzle dikilmişti. neyse ben gazı almışım çocuğa uhuları bıraktıracağım. kadın "yalnış cocuk" demesin mi? birkaç kez hem de. aaa ne göreyim. çocuk benim çocuğum değil. latif diye yüzüne baka baka konuştuğum veletin latifle benzerlik yönünden uzaktan yakından alakası yok. latif başka bir reyonu karıştırmakla meşkul. yani beynim sulandı arkadaşlar. gerçi eşim bunu "sen çocuğa doymuyorsun bak milletin çocuklarına da sarktın. dört çocuk mu istiyorsun ne?" diyerek yorumladı. ben inanın hiç gülmedim.

2011-02-02T14:45:00.001-08:00

2011-02-02T14:44:00.000-08:00

2011-01-31T10:32:00.003-08:00

2011-01-31T10:32:00.001-08:00

2011-01-31T10:30:00.002-08:00

2011-01-31T10:30:00.001-08:00

2011-01-31T10:29:00.002-08:00

2011-01-31T10:29:00.001-08:00

2011-01-31T10:24:00.001-08:00

2011-01-31T10:23:00.000-08:00

2011-01-31T10:22:00.000-08:00

doğum hikayesi

2011-01-19T23:40:00.000-08:00

aşağıda henüz meryemin resmi yok zira adam gibi fotoğraf çekememekle beraber çekilen birkaç kareyi de bilgisayara atamadık. aşağıdaki fotoğraflar ise yusufun okulda "mesleğiniz ne olsun" isimli okul ödevinde "mucit" olmak istediği için kraladığımız derme çatma mucit kıyafetiyle veletlerimmizin çektirdiği resimler oluyor. bir de yusufun hırpani kılığıyla sarıldığı arkadaşlarının olduğu fotoğraf var. o fotoğrafta ise bir çeteye şahit oluyorsunuz. çetenin reisi ortadaki ege. kendisinden herbir şey beklenir. sağındaki ve solundakiler ise fedaileri oluyor. fedai dediysek öyle eften püften değil. mesela benim evde asla bir iş yaptıramadığım sevgili oğlum yusufa kaşıyla gözüyle her istediğini yaptırıyor şu ege. yusufun gösterebildiği kıvamlı sadakatin dışında bu ilişkiyi içerik yönünden hiç benimsemediğimi söylemeliyim. çocuk adam kullanmada pek sıkı.
neyse gelelim meryem betüle, ve onun eve gelişiyle yaşanan hadiselere. yeni yılda doğmması için sezeryan tarihini 30 aralıktan bir cesaretle 3 ocağa almıştık ( malum 1-2 ocak haftasonuydu) her an doğabilir endişesiyle debelenirken sağ salim üç ocağa erişip sallum sullum ameliyathaneye gittikk. ameliyata girerken yüzüü bin parça olan eşime ve ablama moral vermem falan gerekti tabii. neyse sanırım kıvırabildim. doğum hanede ameliyat çocuk dokturumuz minübüsle geldiği için - aman nasıl da arabası olmaz muhabbetleri arasında- biraz geçikti. öyle soğukta beklerken asistanlardan birinin "çocuk doktoru merdivenlerdeymiş kesime başlayalım mı" gafıyla, o gafı telafi etmeye çalışan doğum doktorumla işe başlanıldı. bebek iri olunca bir kaç kişinin üzerime çıkıp bastırması gerekti. biraz bağırdım tabii. sonradan doktoruma " normal doğum yapmış gibi havalı oldum" diyeceğim viyaklamalardı bunlar. ardından da mis kokulu kızımız geldi. dört kilo kadardı. elden ele dolaştı. nihayet ben de öptüm bu güzelliği ve ardından da yukarı çıkardılar.
ahmet latifte yaşadığımız sarılığı maaalesef betül de de yaşadık. hastaneden çıkınca hergün doktora taşınmalar, zorla bebeği beslemeler, ayıltmaya uğraşmalar vs. 17 ye kadar çıktı sarılığımız tam yeniden hastaneye yatacaktık ki inmeye başladı. sanırım - her ne kadar söylediğimiz doktorlar bunu kabul etmese de - bunda ev ortamında oluşturduğumuz küvez işe yaradı. ufo ısıtıcıyı açıp, florasan lambayı altmış santim yükseklikte tutarak kızımıza ışık verdik durduk. bu arada evde ilgilenilmesi gereken diğer çocuklarda vardı tabii. annem ve ablam ilk on beş gün boyunca yanımdaydılar. evlerine gittiklerinde yorgunluktan hasta olup yatağa düştüler. mesela ablam aciile kaldırılmış. telefondan dinlediğim sesi ise tam bir erkek sesine dönmüüştü. sonra babaannemiz geldi tempo yüzünden onlarda yoruldular -hala da yoruluyorlar- bayağı. ben mi? dün sabah otuz dokuz buçuk derece ateşle hastaneye kaldırılıp bir güzel serüm yedim. tadı harikaydı. yani yolda "üşüyorum, şimdi meryeme latife yusufa kim bakacak" diye bağırarak ağlayan ben, serum şişesinin şıkırtısıyla huzura kavuştum. ardından da paşa paşa antibiyotiklerimi alıp yuvama döndüm. galiba bir ameliyat esnasında biir de dün serum şişesini yyerken adam gibi yatabildim. ağlayan yok, çekiştiren yok...
hani ben yatamıyorum geleni de oturtmuyoruz yani. valla koca koca insanlar - yani anaaanne babaaanne oluyor onlar- pıtı pıtı dolaşıyorlar etrafta, insan utanıyor ama muhtaçlık işte, ne yaparsın...
hım ne diyecektim kızımız pek tatlı, acayip kucakcı, diğer iki oğluma oranla ise uykuyu hiç sevmiyor. ben latifin meryemi nasıl karşılayacağından çok endişeliydim. zira onun gelişiyle latif bizim odadan çıktı, yatağını değiştirdi. korktuğumun aksine müthiş bir analık duygusuyla hareket etti oğlum. hatta gece ağladığında o da kendi odasından kalkıp "anneeee, anneee" diyerek benim bebekle ilgilenmemi motive ediyor. ağlayınca ona oyuncak getiriyor. altını değiştireceğim zaman bez taşıyor vs.
ama olan yusufa oldu. ağır depresyondayız. ödev konusunda mıy mıy olan yakışıklı çocuğum ilgimizi çekmek için bu huyunda tavan yaptı. artık ödevini ben başında değilsem asla yapmıyor. bir saniye için bile başından ayrılmama müsaade etmiyor, latife de fena çektiriyor meryeminse yüzüne bile bakmıyor. o da evdeki herkes gibi hasta, fakat iyileşmemek için betonlara yatıyor vs. bu sabah kapının arkasında çaktırmadan babasıyla beni dinlemeye çalıştığını fark ettim. öyle saldırgan ve mahsun ki. yemeden içmeden de kesilmeye başladı. halimiz fena yani...
biz yokken meryemi sevdiğine şahit oldum ama bizim yanımızda pirim vermiyor. bu arada meryem'in ikinci ismini yani betülü çok sevdiğim canımın içi lokum kıvamında bir arkadaşımla konuşurken koymaya karar vermiştim. ondan öğrendiğim güzel bir bilgi üzerine. ama betül ismi zaten meryem annemizin sıfatıymış. bunu da yeni öğrendim. nasıl da cuk oturdu. kalkmadı.

2011-01-19T23:39:00.002-08:00

2011-01-19T23:39:00.001-08:00

2011-01-19T23:38:00.004-08:00

2011-01-19T23:38:00.003-08:00

2011-01-19T23:38:00.001-08:00

2011-01-19T23:36:00.000-08:00

meryem betül doğdu

2011-01-18T10:03:00.000-08:00

yusuf: birdi iki oldular.

2010-12-28T12:35:00.000-08:00

bugün eve ranzamız geldi. oğullarım çok mutlu. yusuf ikiletmeden yatağına -ranza hevesiyle- erkenden yattı. Kitabını orada okudu, hatta becerebilse ödevini orada yapacak akşam yemeğini de yine orada yiyecekti ( ama cadı annesi böyle bir şeye asla izin vermez) sonra da " bu işte benim bir başarım yok ama çok gururluyum" diyerek etrafta dolaşmaya başladı. Anaannesi de - anaannemiz bir haftadır bizde çok şükür- "olur mu yusuf, eğer sen olmasaydın bu eve ranza alınmazdı, latif için tek kişilik yatak yeterdi" dedi. yusuf bu cevabı çok sevdi sanırım. evde ki en sevdiği mobilyanın kendisiyle olan ilgisi onu pek memnun etti.
Bu hafta sonu keçiörendeki akvaryuma kaçtık, şu yurtdışındaki belgeselerden tanıdığımız dev akvaryumların miniği olan akvaryumdaki balıkları çok sevdik. yusuf balıkların latince isimlerini anaaanesine okumaya çalışırken anaannemiz de "Allah bunları nasıl yaratmış, boyanmışlar sanki" diyerek yusufa şaşkınlığını anlattı. Latif balıkları arada cam yokmuş gibi yakalamaya çalıştı. Pazar günü ise ailecek sirke gittik. Bu sirke bir de babaannemiz ve dedemizle gitmiştik. Çocuklar ikinci defa aynı gösterileri görmelerine rağmen pür dikkat izlediler. Latif bir müddet soonra etrafta babasıyla turlamaya başladı gerçi. bir o tarafa bir bu tarafa gidip durdu. Anaanemizse ipten ipe atlayan cambazları elini kalbini götürerek "bismillah bismillah" diyerek izledi. hanii fotoğraflar hani fotoğraflar diyebilirsiniz. valla yok. cumartesi makinayı almayı unutmuşuz pazar ise yarı karanlıkta çektiğimiz fotoğraflar çocuklarımı zombi gibi göstermiş. ikisinin de gözleri kırmızı kırmızı. koyamadım ne yapayım.

tecrübe

2010-12-28T11:30:00.000-08:00

yusuf zor bir çocuktu. hakikaten. yürümeden önce koşmayı, evet demeden önce her şeye hayır demeyi, oyuncaklarıyla oynamadan onları bozmayı vs. öğrenmişti. dört yaşına kadar üç kanepeyi ve de kendi yatağını zıplayarak kırmıştı. Ben de bütün erkek çocuklarının bu şekilde davrandığını zannediyordum. Fakat tüm erkek çocuklar aynı değilmiş, bunu da ikinci oğlumdan öğrendim. Latif ufacıcık bir yerden düşüp ağlamaya başlayınca ilk şoku yaşamıştım, zira Yusuf'un vucudu sürekli morluklarla, kabuk bağlamış yaralarla dolu olurdu ama hiç sesi çıkmazdı. (Ağlamayı büyüyünce keşfetti ne yazık ki.) sanırım büyük oğlum önüne bakmadan her tehlikeye bodoslama atlarken ufağının temkinli olması aralarındaki farkı gösteriyordu. ama ben yine de onlara ayrı muamele göstermeyi beceremedim. Latif'e beni anlamaya başladığı andan itibaren asla "hayır, elleme, olmaz, oraya dokunma, buraya gel vs." gibi şeyler demiyordum. ne de olsa dinlemeyecek, burnunun dikine gidip daha çok karıştıracak sanıyordum herhalde...Zira bu cümleler Yusuf'a beş yaşına kadar hiç sökmemişti. bu durum Latif bir yaşındayken teyzesi ona "hayır oraya dokunma" deyince Latif'in uysal bir şekilde söz dinlemesiyle son buldu. Nasıl şaşırdığımı anlatamam. bir mucize gibiydi. sonra ona teyzesi "buraya gel" deyince de gelmişti. Küçük dilimi yutacaktım neredeyse...Gerçi onu elleme deyince çoğu çocuk gibi o denilen şeyden uzaklaşıyor ve başka şeyi kurcalamaya başlıyordu.. hala daha öyle. olsun. iplerin elimde olduğunu bilmek yine de çok güzel

:)

2010-12-15T09:59:00.001-08:00

Latif sürekli gülmemizi sağlıyor. hem de sürekli... sağolsun

müzik ve şeytan.

2010-12-15T09:36:00.000-08:00

1-Yusuf bugün latifle okuduğumuz okul öncesi kitaba bakarak gülmeye başladı.Latif'in tüm kitaplarını -malum- yusufun eski kitapları oluşturuyor. ilk çocuk hevesiyle ona o kadar okul öncesi kitap almışız ki anlatamam, değil latife latiften sonra en az beş çocuğu da yeterler. Neyse bu kitabımızın üzerinde yusufun yapıştırdığı bir yapıştırma vardı. yapıştırmada saksofon çalan bir adam ve saksofondan çıkan notalar görünüyordu. Meğer bu yapıştırmayı ona kuzeni Melek ablası vermiş, verirken de "Ne güzel değil mi şarkı söylüyor" demiş. Benim güzel oğlum da yapıştırmanın gerçekten şarkı söyleyeceğini sanmış, kitabbına yapıştırmayı yapıştırıp şarkı söylemesini beklemiş. Uzun süre. Çok heycanlanmıştım dedi anlatırken bana,
2-Yusuf'a gözleme pişiriyorum. Gözleme onun çok sevdiği bir yemek. özellikle ıspanaklı gözlemeye bayılır oğlum. gerçi bu günküler patatesli... O da bana yüksek sesle kitap okuyor. Birden durdu ( aynı anda çok şeyi düşünme ve bu yüzden tek bir şeyde acayip bocalama hali vardır da kendisinde... sanırım daha pratik bir dillle buna dikkat dağınıklığı deniyor) ve şöyle dedi: "Şeytan Hz. Ademe secde etmeyeceğini söylerken neden küfretmediğini şimdi anladım. Çok kızgındı ama küfür etmedi çünkü yanlarında Allah vardı"

merhamet

2010-12-12T02:37:00.000-08:00

işte size yusuf'un küçüklük resmi. melekler yüzünü alıp kopya kağıdıyla latife geçirmiş gibi değil mi? biz de şaşırmıyor değiliz. şimdi de şaşkınlık verici başka bir durumu anlatacağım size. geçen gün oğlum bana "anne neyin var" dedi ben de "başım ağrıyor oğlum" diye yanıtladım onu. bu aralar çok başım ağırıyor herhalde ve de o bu yanıyla çok karşılaşıyor. bana şöyle dedi" senin başının ağrısının bende de olması için sürekli dua ediyorum, böylece onun nasıl bir şey olduğunu anlarım ve onu geçirecek bir şeyler bulabilirim"

kıyak bir cumartesi

2010-12-11T13:49:00.000-08:00

Aşağıdaki tüm fotoğraflar kıyak cumartesimizin görselleridir. Sanırım yalnışım var. iki tanesi cumaya ait. cuma gecesi evde tiyatro düzenlendi. Başrollerini oğullarımın oynadığı komedi türünde bir oyundu. yusuf kar yağacak diye gardorobundan kar şapkalarını çıkardı, sonra da abi kardeş takıp takıştırıp oyun tertip ettiler. Ben de dayanamadım bol bol fotoğraflarını çekip kameraya aldım onnları. Tabii gülmekten fırsat bulduğum zamanlarda. Cumartesi sabahı ise kar süprizi ile uyandık. Ailecek cama yapıştık diyebilerim. Hele yusuf haftalardır "kar yasın kar yasın" diye dua ettikten sonra karla karşılaşınca pek keyiflendi. Azıcık tutan karımız eriyip gitmesin diye sokağa koşturduk tabii. Fakat kar oynananacak kadar çok değildi. biz de karın tutabileceği yere doğru direksiyon kırdık. devlet mezarlığına... malum kar mezarlıklarda iyi tutar. Tabi kii mezarlığın içinde oynamadık. devlet mezarlığının yanında hem kocaman bir müze hem de karadeniz gölü diye bir yer var. resmi bir mekan olduğundan çoğu insanın keşfedemediği gizli kapaklı bir cennet. yazın işletilen ucuz mu ucuz da bir kafetaryası oluyor buranın. ağaçların yanında karadeniz gölüne bakarak türk kahvesi içebilirsiiniz yani...
soluğumuzu burada aldık. içeriye girerken arabanın ruhsatını vermek dışında yapmanız gereken başka hiçbir şey yok zaten. Ruhsatı alıp size giriş belgesi veren kişi de sivil giyimli askeri vazifesini yapan tazecik bir delikanlı oluyor. biz her seferinde başka birini gördüğümüz bu delikanlılara bakarak karı koca onların ne kadar küçük ve masum olduklarından bahis açıyoruz. ve aynı yaştaki çocukların doğuda da askerlik yaptıklarını içimiz acıyarak hatırlıyoruz.
Neyse karadeniz gölü demiştim değil mi? Aslında burası bayağı bir havuz. şekli ise karadenizin çoğrafi konumu biçiminde yaptırılmış. Atatürk'ün isteği üzerine... Kendisi memleketine olan sevgisini böyle zarifliklerle göstermiş ama onun bu yönlerini ne yazık ki tarih kitaplarında yok. Atatürk bu havuzda yüzmekten ve sandala binmekten hoşlanırmış. yazın havuz dolu oluyor ama kışın bomboş. aşağıdaki fotoğraflardan birinde de yusuf boş havuzda koşturuyor zaten. Biz yusuf gibi havuzun içine dalmadık ama bayağı karlara bata çıka oynadık. ilk teslim bayrağını çeken de ben oldum. üşüdüm üşüdüm dönelim diyen annenin hatrı mecburen kırılamadı.Zira tehdit büyük anne şifayı kaparsa kime kim bakacak?
oradan bir alışveriş merkezindeki oyuncakcıya uğradık. hafta sonları bu merkezdeki oyuncakçılar çıldırıyor. çocuklara yarışmalar düzenliyor, sihirbaz getiriyor, palyaçoları ortalığa salıveriyorlar. fotoğraflarda yusuf beyi bacaklarına balon sıkıştırıp koşturmaca ve üzeriine en çok mandalı takmaca yarışmalarında görüyorsunuz. Sonra da tıkıntık tabii. evde yemeğe pek tenezzül etmeyen, dışarıda ise karnı hep zil çalan oğlumuz yusuf rekor düzeyde bir vakitte lahmacunlarını mideye indirdi. babamız da bunu fotoğrafladı. Latif de babasının kolasından çıkan buzları pipetlere takarak alışveriş merkezindeki yemek yiyen insanların arasında dolaşmaya başladı. bacak kadar şey o buzları hiç düşürmedi inannın. fakat buzlara sulanıp onları yalamaya başlayınca anne devreye girip onları yere çaldı ve veledi yerden yeniden allmasın diye üzerlerine basıp kırdı. Sonra mı ne oldu? yusuf ve babammız eve dönmeyelim şarkısını terennüm ederken uykusu gelen latif ve yeniden anne olmasına birkaç hafta kalan ben onları zorla eve sürükledik.

2010-12-11T13:40:00.000-08:00

2010-12-11T13:37:00.000-08:00

2010-12-11T13:34:00.000-08:00

2010-12-11T13:32:00.002-08:00

2010-12-11T13:32:00.001-08:00